بعد از خاندان موصلى كه نخستين خاندان هنر بايد ناميده شود، خاندان هنر ديكّرى در تاريخ موسيقى ايران ظاهر شده است كه سهم بزركَى در تكوين نظام دستكاهى و تنظيم هفت دستكَاه در موسيقى ايرانى دارد. سر دودمان اين خاندان، آقا على اكبر فراهانى فرزند شاه ولى است كه كَويا ملقّب به شهنازى بوده است. از آغاز كار على اكبر فراهانى اطلاع قابل ذكرى وجود ندارد و حتى معلوم نيست او موسيقى رانزد جه كس ياكسانى آموخته است. در هر حال رديفهاى فعلى موسيقى سنّتى ايران به خاندان فراهانى انتساب دارد. شايد كاملترين شرحى كه دربارة آقاعلى اكبر فراهانى نوشته شده و در دست است از عارف باشدكه در مقدمه ديوان اشعارش أمده إست عارف او را تربيت يافته دربار ناصرى (= ناصر الدين شاه) مى داند و مى كويد بى اندازه مورد تشويق و محبت شاه بوده است [خالقى ١٠١/١]. آنجه اظهار نظر عارف را تائيد مى كند شرحى است كه كَوبينوا (دركَذشته ١٨٨٢ م.) فرانسوى در كتاب سه سال در ايران مى نويسد و آقا على اكبر را نوازندة زبردست تار معرفى مكند. در ضمن، آقا على اكبر را تندخو مى شناسد ومى كويد بايستى خيلى اصرار كرد تا اورا مجبور به تار زدن نمود و در عين حال تصريح مى كندكه ديده است اروپاييانى كه به موسيقى مشرق زمين هيج 

توجه نداشته اند درٍ موقع شنيدن ساز آقا على اكبر دجار تأثر شده اند [همان ١٠٣]. ظاهراً اين هنرمند، عمر كوتاهى داشته است وكفته اند برائر مشاجره اى كه با همسايكان دربارة صداى ساز داشته، شب با تار مخصوص خود به نام قلندر، بالاى يشت بام مى رود و بامدادان او را مرده مى يابند [همان، ١٠٨]

به آقا على اكبر، تصنيفى در كَوشه عراق از دستكَاه ماهور نسبت داده اندكه با شعر ((به جهان خرّم از آنم كه جهان خرم از اوست))

ساخته شده بود و آقاى عبدالله دوامى صحّت انتساب آن را تائيد كرده است [سپنتا، ٣٣].

آقا على اكبر برادرزاده اى به نام آقا غلامحسين فرزند محمد رضا داشت كه نزد عمويش موسيقى وزدن تاررا فرا كَرفته بود و بعد از فوت آقا على اكبر سريرستى فرزندان او را به عهده كرفت و بدانها موسيقى ونوازندكى تاررا تعليم داد. بنابراين، اكرجه آقا على اكبر فراهانى به عنوان بنيانكَذار رديف، معرفى و شناخته شده است امّا حق اين است كه براى او نيز بايد سهم به سزايى قابل شد زيرا اين آقا حسينقلى و ميرزاعبدالله، فرزندان آقا على اكبر بودندكه مايه اشاعه رديفها شدند وآنها، هم جنانكه توضيح داده شد، تربيت يافتكَان آقا غلامحسين، يسرعموى خود بودند. از طرفى، آقا غلامحسين، نوازنده اى زبردست بوده است زيرا از آقا حسينقلى نقل شده است وقتى از هنرش ستايش كردند كَفته است: (اكَر تار زدن آقا غلامحسين را شنيده بوديد متوجه مى شديدكه من در مقابل او ذرّهاى بيش نيستم [خالقى، ١١١/١].

آما على اكبر، به غير از آقا حسينقلى و ميرزا عبد الله، بسر ديكَرى به نام ميرزاحسن داشت كه در جوانى دركَذ شت.